GEERT HUYSMAN

Haar ogen hebben zich vastgebeten in een barst in de muur, een viesbruine spleet met aangekoekt donker wondvocht van jaren her. Studentenleed dat uit de muren sijpelt.
“Ja”, zegt ze tegen de mevrouw. En ook “Uhhuh”. Met haar hoofd maakt ze voortdurend knikkende bewegingen, net als het hondje dat oma vroeger op de schouw had staan. Maar haar blik laat de barst niet los. Geen moment.
“Te weinig geoefend”, zegt de mevrouw.
“Niet gedreven genoeg”, krast de mevrouw.
“Amuzikaal”, tiert de mevrouw. “Een overduidelijk gebrek aan talent.”
Ze onderbreekt het headbangen even om de frêle schouders op te halen. Maar met die klopboorblik blijft ze verder drillen in de barst. Twaalf jaar is ze, en meedogenloos.
“Wat ik me afvraag,” meesmuilt de mevrouw, “is wat ze hier eigenlijk komt doen. Het lijkt haar toch niet te interesseren.”
“Van ons hoeft het niet”, zegt K. “Ze studeert viool omdat ze dat zelf wil. Voor haar plezier.”
“Wel, ze bakt er niets van”, schampert de mevrouw. “En natuurlijk is ze niet geslaagd. Ik wist al maanden geleden dat ik haar zou moeten buizen.”
Ze maakt zich boos, de mevrouw. “Kijk, hoe ze er hier nu bij staat”, meesmuilt ze. “Precies tegen haar goesting. Ik vind dat we een gesprek moeten hebben.”
“Dat hebben we nu toch?”, zegt K.
“Een serieus gesprek”, zegt de mevrouw. “Maakt u maar een afspraak met me, want nu heb ik geen tijd.”
“Laat maar zitten”, zegt K.
Dat vindt de mevrouw niet leuk. Ze raast nog een tijdje door.
Samen lopen ze naar buiten, moeder en dochter. “Wat heeft ze allemaal gezegd, mama?”, vraagt ze. “Ik heb niet eens geluisterd.”
“Ach”, zegt K.
“Wat een trut”, zegt ze. “Ik wil toch geen concertvioliste worden?” In haar 12 jaar oude ogen flitst staalhard grijs. Het soort dat muren doet barsten. Buiten breekt de zon door de wolken.

G.H.

De blonde kannibaal

Konarek Sinthasomphone is pas veertien. Waarom hij poedelnaakt door de straten van de stad loopt, weet hij zelf niet. Zijn gedrogeerde hersenen hebben de voorbije minuten amper geregistreerd. De blonde man, zijn stinkende appartement… Waren ze echt of een droom? Konarek heeft er geen idee van. In zijn vernauwde bewustzijn is slechts plaats voor één gedachte: Het monster nadert! Konarek begint te rennen…

Milwaukee, 27 mei 1991. Het is even voor twee uur ’s nachts als de politie een telefoontje ontvangt van de 18-jarige Sandra Smith. “Er loopt hier een jongen in zijn bloot gat over straat”, meldt ze. “Ik weet niet wie hij is, maar hij ziet er bang uit. En hij is gewond.”
(more…)

Drie jaar na de tragische dood van zijn geliefde zoon (uit Story, 5 mei 2004)
Veel mensen zeggen me dat Donald me ziet, maar ik voel niets!

De dood van Donald. We hadden ons voorgenomen om het daar voor één keer niet over te hebben, maar het gesprek is nauwelijks aan de gang of Leo Madder laat de naam van zijn zoon vallen. Bijna drie jaar na het tragische verkeersongeluk, waarbij de getalenteerde jonge acteur om het leven kwam, gaapt de wonde nog altijd even wijd. De tijd is echter meedogenloos. De zon komt elke dag weer op en er moet geleefd en gewerkt worden. “Acteren houdt me overeind”, zegt Leo Madder. “Vergeten kan ik niet, maar mijn werk helpt me even te ontsnappen aan die onophoudelijke maalstroom van gedachten in mijn hoofd.”

(more…)