De blonde kannibaal

2154904.jpgKonarek Sinthasomphone is pas veertien. Waarom hij poedelnaakt door de straten van de stad loopt, weet hij zelf niet. Zijn gedrogeerde hersenen hebben de voorbije minuten amper geregistreerd. De blonde man, zijn stinkende appartement… Waren ze echt of een droom? Konarek heeft er geen idee van. In zijn vernauwde bewustzijn is slechts plaats voor één gedachte: Het monster nadert! Konarek begint te rennen…

Milwaukee, 27 mei 1991. Het is even voor twee uur ’s nachts als de politie een telefoontje ontvangt van de 18-jarige Sandra Smith. “Er loopt hier een jongen in zijn bloot gat over straat”, meldt ze. “Ik weet niet wie hij is, maar hij ziet er bang uit. En hij is gewond.”

Even later arriveren twee agenten ter plaatse. Konarek staat naast Sandra op de stoep. Iemand heeft een deken over zijn schouders gelegd. In het gezelschap bevindt zich ook een knappe blonde kerel, die Jeffrey Dahmer heet. Dahmer verontschuldigt zich op beleefde toon bij de agenten voor het ongemak. Zijn 19-jarige minnaar is stomdronken, zegt hij. Hij is er na een woordenwisseling boos vandoor gegaan, te zat om te beseffen dat hij geen kleren aan had. “Het zal niet meer gebeuren”, belooft de welbespraakte jongeman.
De agenten hebben geen reden om Dahmer niet te geloven. Konarek. is niet in staat een zinnig woord te uiten en ze hebben eerlijk gezegd wel wat beters te doen. Na, voor alle zekerheid, nog een blik te hebben geworpen in Dahmers nette, maar vreemd, geurende, appartement laten de vertegenwoordigers van de wet de twee minnaars alleen. “Dat we geen klachten meer horen.” Van Konarek zullen ze sowieso nooit meer iets horen.
Nauwelijks hebben de politiemannen de deur achter zich toegetrokken of Dahmer stort zich als een razende op de jongen. Eerst wurgt hij hem. Dan verkracht hij op brutale wijze het dode lichaam. Later zal hij het lijk fotograferen en in stukken zagen. De schedel zal hij zorgvuldig schoonmaken om hem te bewaren als trofee…

HOOFD IN DE KOELKAST

22 juli 1991. Tracy Edwards is een 32-jarige zwarte homoseksueel die wel houdt van een vluchtige erotische ontmoeting. De speciale behandeling die zijn knappe nieuwe vriend voor hem in petto heeft, bevalt hem echter niets. Als zijn gastheer hem op de grond werpt, wordt de geur van verrotting en ontbinding, die Tracy al eerder had opgemerkt, plots sterker. Terwijl hij voelt hoe een handboei zich om zijn ene hand sluit, ziet hij opeens een met bloed besmeurd mes op de vloer liggen. “Waarvoor gebruikt hij dat?”, vraagt Tracy zich verbaasd af. “En wat is dat vreemde ding daar verderop?” Het duurt even voor het tot hem doordringt dat hij naar een stuk van een lijk ligt te kijken. De paniek die hem, tegelijk met het verschrikkelijke besef, als een vloedgolf overspoelt, schenkt Tracy reuzenkracht. Hij slaagt erin zijn belager van zich af te schudden en rent het appartement uit.
Omstreeks middernacht zien twee patrouillerende agenten een slanke zwarte man, een handboei bengelend om zijn ene hand, door de straat zien hollen. In de veronderstelling dat het om een ontsnapte crimineel gaat, besluiten ze hem te ondervragen. De man hangt een verward verhaal op over een “vreemde klootzak”, die in een flatgebouw in North 25th Street woont. De agenten besluiten de zaak verder te onderzoeken. De vriendelijke, blonde man die de deur van appartement 213 opent, ziet er echter allesbehalve gevaarlijk uit. Niets aan de hand, zegt hij. Tracy en hij hebben gewoon een lovers quarrel gehad. Zal hij in de slaapkamer even het sleuteltje van de handboeien halen?
Een van de politiemannen, Mueller genaamd, besluit mee te gaan om even rond te kijken. Her en der verspreid in de slaapkamer liggen foto’s. Het zijn gruwelijke beelden: naakte dode mannen, verminkte lijken, een afgehakt hoofd in een koelkast… Muellers eerste gedachte is dat de bewoner van appartement 213 behoorlijk geschift is. Dan ineens merkt hij iets op dat zijn hart een slag doet overslaan: de foto¹s zijn in deze kamer genomen! Mueller slaagt erin zich te vermannen en slaat de blonde man in de boeien. Terwijl hij de arrestant zijn rechten voorleest, begint zijn collega in de keuken te krijsen: “Er ligt godverdomme een hoofd in de koelkast!”
Wat de onderzoekers in de dagen daarop in Jeffrey Dahmers appartement ontdekken, overtreft alle verbeelding. In de diepvries vinden ze nog eens drie hoofden en een menselijk hart, netjes verpakt in plastic zakjes,. Een kookpot bevat enkele afgehakte handen. Achterin een kast vinden ze een doos met vijf schedels en meerdere penissen op formaline. Er is ook een grote, met chemicaliën gevulde, ton die de restanten van drie mannentorso’s bevat.
Het valt de rechercheurs op dat Dahmer nauwelijks eten in huis heeft. Is hij soms ook een kannibaal vragen ze zich af.? Later zal Dahmer toegeven dat hij zijn slachtoffers inderdaad placht op te eten (maar alleen als hij ze sympathiek vond). Hij probeerde ook hun bloed te drinken, maar de smaak beviel hem niet echt.

MORBIDE EXPERIMENTEN

De welbespraakte, blonde adonis zal uiteindelijk 17 moorden bekennen. De eerste pleegde hij 13 jaar geleden, het laatste dozijn in de 15 maanden voor zijn arrestatie. Op het einde maakt hij bijna één slachtoffer per week. Niemand weet hoe het zover is kunnen komen.
Jeffrey Dahmer wordt op 21 mei 1960 geboren in Milwaukee. Op zijn tiende - de familie woont intussen al vier jaar in Bath, Ohio - begint hij te experimenteren met dierenlijken. Hij onthoofdt knaagdieren, bleekt kippenbeenderen in zuur, nagelt het karkas van een hond aan een boom… Als hij 14 is droomt hij reeds van moord en necrofilie, maar het duurt nog tot zijn 18de voor hij zijn fantasieën voor het eerst in werkelijkheid omzet. In juni 1978 maakt Jeffrey kennis met Steven Hicks. Ze hebben seks en drinken een biertje. Als Hicks wil vertrekken, slaan bij Jeffrey ineens de stoppen door. Hij grijpt een halter, slaat zijn minnaar de schedel in en wurgt het laatste restje leven uit hem. Het dode lichaam snijdt hij achteraf in stukken, en begraaft het, verpakt plastic vuilniszakken, in de bossen achter het ouderlijk huis.

LOBOTOMIE

Na deze eerste wandaad doet Jeffrey een ernstige poging om een normaal leven te leiden. “Ik wou het verleden begraven. Maar deze dingen laten zich niet begraven, je sleurt ze je hele verdere leven met je mee.” De volgende 9 jaar slaagt hij erin zichzelf min of meer onder controle te houden. Hij wordt in ‘81 gearresteerd voor dronkenschap (hij heeft al sinds zijn 16de een drankprobleem), in ’86 wegens masturbatie in het openbaar, maar daar blijft het bij.
In september ‘87 maakt Jeffrey in een homobar kennis met Steven Toumi. De mannen voelen zich tot elkaar aangetrokken en zetten het stevig op een zuipen. Als Jeffrey de volgende ochtend wakker wordt, ligt Steven dood naast hem. Jeffrey herinnert zich niets meer van wat er die nacht gebeurd is, maar hij twijfelt er niet aan dat hij Steven vermoord heeft. Hij sleept het lijk naar de kelder van zijn grootmoeders huis (waar hij op dat moment woont), verkracht het, masturbeert erop, snijdt het in stukken en gooit het bij het huisvuil.
Van dan af is er geen houden meer aan. Als Dahmer enkele maanden later zijn derde slachtoffer selecteert - een veertienjarige indiaanse jongen die Jamie Doxtator heet - ligt zijn manier van werken intussen vast. Hij maakt kennis met zijn slachtoffers in een homobar of badhuis, lokt ze naar zijn appartement (met de belofte van bier, seks, of geld als ze voor hem poseren), drogeert en wurgt ze. Dan volgt de verkrachting, de masturbatie, het in stukken snijden en verwijderen van het lichaam. Het hele proces wordt door Dahmer uitgebreid gefotografeerd “om er later nog eens te kunnen van genieten.” De schedels en de genitaliën houdt hij bij als trofee. Dahmer zal later verklaren dat hij graag masturbeerde met de grijnzende doodshoofden van zijn slachtoffers om zich heen.
Het gruwelijke ritueel zet zich de komende jaren met steeds grotere frequentie voort. Dahmer experimenteert met chemicaliën en zuren, die het vlees van zijn slachtoffers omtoveren tot een soort gelei die hij kan doorspoelen in het toilet. Hij eet de lijken ook gedeeltelijk op en experimenteert met allerlei dressings om het vlees smakelijker te maken. Het eten van menselijk vlees bezorgt hem onveranderlijk een erectie.
Dahmer wil niet al zijn slachtoffers onmiddellijk doden. Sommigen probeert hij te reduceren tot seksslaven, door een primitieve lobotomie op hen uit te voeren. Nadat hij ze gedrogeerd heeft, boort hij een gat in hun schedel en giet daarin een chemisch zuur. De meeste slachtoffers geven (gelukkig maar) direct de geest, maar een van hen zal achteraf nog enkele dagen in leven blijven en ondraaglijke pijnen lijden.

HET EINDE

Konarek Sinthasomphone was Jeffrey Dahmers 13de slachtoffer. In de 26 dagen tussen zijn dood en Tracy Edwards wonderbaarlijke ontsnapping, zal Jeffrey nog vier keer toeslaan. Een gemiddelde van één moord per week…
Voor de rechter hem tot een gevangenisstraf van 957 jaar veroordeelt (15 keer levenslang), zegt Dahmer in zijn slotbetoog: “Ik kan godzijdank geen kwaad meer aanrichten. Ik vraag geen enkel medeleven;” Op 28 november 1998 maakt een gedetineerde in de gevangenis van Portage, Wisconsin voorgoed een einde aan de gruwel. Christopher Scarver, een schizofrene zwarte moordenaar die denkt dat hij de zoon van God is, slaat Jeffrey Dahmers hoofd tot pulp met behulp van een bezemsteel. De dood treedt in om precies 09.11 uur.

Geert Huysman
(Uit de reeks “Monsters in mensengedaante”, enkele jaren geleden gepubliceerd in Zondagsblad, later overgenomen door Aktueel)