GEERT HUYSMAN

Het Satanische echtpaar

Foto: Geert Huysman

Mama glimlacht. “Wat ben jij een gelukkig meisje”, zegt ze. “Slechts weinig ouders willen dit voor hun kinderen doen. Maar omdat papa en mama zoveel van je houden, gaan we je leren hoe je later je man moet bevredigen.” Anna Marie is pas acht. Ze heeft er geen idee van wat haar stiefmoeder bedoelt. Waarom heeft papa haar handen op haar rug gebonden, vraagt ze zich af. En waarom die prop in haar mond? Mama geeft haar een bemoedigend tikje op de wang. “Je bent een flinke meid.” Even later dringt papa bij haar binnen. De pijn is onbeschrijflijk. Het is alsof haar kleine lijfje gespietst wordt op een roodgloeiende ijzeren staaf. Anna Marie voelt zich allesbehalve gelukkig…

Ruim 3 decennia later is Anna Marie misschien bereid toe te geven dat ze inderdaad een bofkont is. De dikke laag littekenweefsel op haar ziel zal wel nooit meer wegslijten, maar ze kan het tenminste nog navertellen. En dat kan niet gezegd worden van Heather en de anderen. Die eindigden ergens onder de vloer en in de tuin van het ouderlijke huis in de Cromwellstraat 25 te Gloucester. Vader heeft hen onthoofd en hun armen en benen afgehakt. Dat werkte een stuk makkelijker, vond hij. De knieschijven en vingerkootjes bewaarde hij. Souveniertje.

TIJDENS DE LUNCHPAUZE

Agent Hazel Savage herinnert het zich alsof het gisteren was. Ergens in de loop van 1967 had ze een gesprek met een jonge vrouw die Rena Costello heette. Rena had zich tegenover Hazel beklaagd over haar echtgenoot Fred West. “Hij is een perverse, seksueel geobsedeerde bastard”, zei Rena. “Een man als Fred is totaal ongeschikt om kinderen op te voeden.”
Precies 25 jaar later, op 6 augustus 1992, staat Hazel Savage bij diezelfde Fred West op de stoep. Een jong meisje heeft haar vriendin verteld dat ze door de aapachtige Fred werd verkracht. Tijdens de huiszoeking van het pand in de Cromwellstraat 25 stuit de politie op bergen walgelijk pornografisch materiaal. Voldoende om Fred en zijn huidige echtgenote Rose te arresteren op verdenking van aanranding van een minderjarige.
Anna Marie, de 28-jarige dochter van Fred West en Rena Costello, vertelt Hazel Savage over de voortdurende verkrachtingen en martelingen waaraan haar vader en stiefmoeder haar in de loop der jaren onderworpen hebben. “Die eerste keer was de pijn zo erg dat ik dagenlang niet naar school kon. Ze zeiden dat ze me zouden slaan, als ik iemand iets vertelde. Vader had het voortdurend op me gemunt. Op een keer werd ik vastgebonden, zodat hij me nog vlug even kon verkrachten tijdens zijn lunchpauze. Soms bracht hij ook vrienden met zich mee. Die liet hij dan hun zin met me doen.”
Hazel Savage heeft al snel meer dan genoeg bewijzen om de Wests voor de rechter te brengen op beschuldiging van incest en kindermishandeling. Maar er zijn nog andere, dringender vragen die een antwoord eisen. Waar is Anna Maries moeder Rena? Waar is haar halfzus Charmaine? En hoe zit het met Heather, de oudste dochter van Fred en Rose?
Anna Marie herinnert zich dat Charmaine plots spoorloos was in de zomer van ‘71. “Je moeder is haar komen halen”, had Rose op onverschillige toon gezegd. Wat Heather betreft: die was in 1987 “van huis weggelopen”. Althans, zo hadden Fred en Rose het haar verteld…
Hazels nasporingen naar Heather leveren geen enkel resultaat op. Het meisje had in al die jaren geen enkele verzekering afgesloten, geen belastingaangifte ingevuld en nooit een dokter bezocht. Er zijn, volgens de hardnekkige rechercheur, maar twee conclusies mogelijk: het meisje is niet langer in Groot-Brittannië, of ze is dood.

HEATHER GEVONDEN

Fred en zijn echtgenote zijn altijd geluksvogels geweest. En ook nu weer hebben ze ongelooflijke mazzel. Wanneer twee sleutelgetuigen zich terugtrekken, verklaart de aanklager de verkrachtingszaak tegen hen onontvankelijk,. Maar Hazel Savage is niet van plan zich zomaar gewonnen te geven. Ze begint te vrezen dat het hardnekkige gerucht dat Heather begraven ligt onder het terras van het huis in de Cromwellstraat wel eens waar zou kunnen zijn…
Op 24 februari 1994 wordt Fred opgebeld door Rose. “De politie is hier”, zegt ze. “Ze willen in de tuin gaan graven. Ze zoeken Heather.” De stem aan de andere kant van de lijn klinkt onbezorgd. “Ze gaan achteraf toch wel hun rommel opkuisen?”, wil Fred weten.
Op weg naar huis stapt Fred het politiebureau binnen om een verklaring af te leggen. Hij en zijn vrouw hebben er geen idee van waar Heather is, maar echt veel zorgen maken ze zich niet. “Er zijn veel meisjes die verdwijnen. Ze veranderen hun naam en stappen in de prostitutie.” Heather was een junkie en een lesbienne, voegt hij eraan toe. In het huis in de Cromwellstraat legt Rose een gelijkaardige verklaring af. Heather was op haar 16de van huis weggelopen. Ze was een onaangename, luie donder en een lesbische slet.
De volgende dag stapt Fred op agent Hazel Savage af. “Ik heb Heather vermoord”, zegt hij. “Ik heb haar in stukken gesneden en begraven. Rose heeft er niets mee te maken.” Nog geen twintig minuten later dist hij alweer een ander verhaal op. “Heather leeft nog. Ze zit op dit moment waarschijnlijk in Bahrein. Ze werkt daar voor een drugskartel.”
De opgravingen in de tuin van de Wests leveren een eerste resultaat op. De politie vindt drie menselijke beenderen. Ze behoren echter niet aan Heather toe. Fred verandert zijn verhaal opnieuw. “Oké, ik heb haar vermoord. We hadden woorden en omdat ze me in mijn gezicht uitlachte, heb ik haar bij de keel gegrepen. Ik moet te hard geknepen hebben, want opeens werd ze blauw en ademde niet meer.”
Fred legt uit wat hij met het lichaam van zijn dochter heeft gedaan: “Ik kleedde Heather uit en probeerde haar in de vuilnisemmer te proppen. Maar ze was te groot. Daarom probeerde ik haar in de badkuip wat kleiner te maken. Haar hoofd kwam eraf met een verschrikkelijk geknars. Daarna waren haar benen aan de beurt. Ik draaide aan haar voet en het been schoot los onder luid gekraak.” Daarna paste Heather perfect in de vuilnisemmer. Diezelfde nacht nog begroef Fred het stoffelijk overschot in de tuin.
Het huis in de Cromwellstraat geeft zijn geheimen slechts mondjesmaat prijs. Na lang zoeken worden de stoffelijke resten van Heathers onthoofde en in stukken gesneden lichaam teruggevonden in de tuin. Dan wordt nog een lichaam gevonden. Fred besluit tot volledige bekentenissen over te gaan. Hij wijst de speurders de weg naar kelder. Daar onder de vloer liggen nog eens negen lichamen begraven. Het zijn allemaal jonge meisjes. “Ik heb ze vermoord, maar niet verkracht”, beweert Fred. “Ze wilden allemaal met me vrijen.” Zijn echtgenote Rose, benadrukt hij, is onschuldig.
Later wordt ook het lichaam van Charmaine teruggevonden onder de keukenvloer van de vorige woning van de Wests in Midland Road. De stoffelijke resten van Rena worden aangetroffen in de buurt van de camping waar Fred eind jaren ‘60 woonde. Ongeveer op dezelfde plek ligt ook het lijk van Anna McFall, Freds toenmalige minnares.
Het Britse publiek reageert geschokt als het nieuws tot de media doordringt. Niemand begrijpt waarom Fred en Rose West zich 25 jaar lang ongestraft hebben kunnen bezondigen aan hun moordzuchtige orgieën. Een kwarteeuw van perverse seks, verkrachting, incest, marteling en moord. Hoe is het zover kunnen komen? Er bestaat geen eenvoudig antwoord op die vraag. Maar één ding is zeker: Fred West was een keertje te veel op zijn hoofd gevallen….

DE EERSTE MOORD

Frederick West wordt in 1941 geboren in Much Marcle, een klein dorpje zo’n tweehonderd kilometer ten westen van Londen. Op zijn vijftiende - hij is praktisch analfabeet - verlaat hij de school en gaat aan de slag op een boerderij. Fred is een van die jongens die altijd in moeilijkheden verkeren, maar dat verergert nog als hij op zijn 17de betrokken raakt bij een motoraccident. Hij ligt een week in de coma en houdt er een ijzeren plaat in de schedel aan over. Enkele maanden na zijn genezing steekt Fred, in de plaatselijke jeugdclub, een grijpgrage hand onder een meisjesrok. De jongedame laat niet met zich spotten en schopt haar belager de trap af. Fred stoot zijn hoofd en verliest het bewustzijn. Afgaande op de manier waarop zijn gedrag achteraf evolueert, is het niet onwaarschijnlijk dat hij bij een van beide ongelukken enige hersenschade opliep.
In 1961 wordt Fred aangehouden en beboet wegens winkeldiefstal. Enkele maanden later moet hij voor de rechter verschijnen omdat hij een 13-jarig meisje zwanger heeft gemaakt. Gevraagd naar de reden waarom hij jonge tieners molesteert, antwoordt hij verbaasd: “Doet iedereen dat dan niet?” Fred ontsnapt aan de gevangenis omdat hij, volgens zijn huisarts, aan epilepsie lijdt. Op zijn twintigste kan de jongeheer West evenwel al een mooi palmares voorleggen: hij is een veroordeelde pederast en kruimeldief. De teerling is geworpen.
In 1962 trouwt Fred met de jonge Bernadette Rena Costello. Het stel lijkt voor elkaar geschapen. Ze krijgen twee kinderen. In maart 1963 wordt Charmaine geboren (niet Fred, maar een Aziatische buschauffeur is de vader). In 1964 ziet Anna Marie het levenslicht.
Het is een huwelijk met ups en downs. Rena voelt zich allerminst gelukkig als gevangene van de seksuele appetijt van haar man. Freds interesse in normaal geslachtsverkeer is miniem. Hij wil orale en anale seks en hij houdt van SM… op ieder uur van de dag. Kort na de geboorte van Anne Marie sluit het echtpaar vriendschap met Anna McFall, een jonge vrouw wiens verloofde recent is omgekomen bij een ongeluk. Ze zal uiteindelijk bij de Wests intrekken.
De relatie tussen Fred en Rena wordt met de dag slechter en in 1966 Rena laat uiteindelijk haar gezin in de steek. Fred en Anna McFall gaan samen met de kinderen op een camping wonen. Begin 1967 wordt Anna zwanger van Fred. Ze wil met hem trouwen en dringt erop aan hij zich laat scheiden van Rena. In juli is Fred het gezeur beu. Hij vermoordt Anna, snijdt haar lichaam in stukken en begraaft het, samen met de foetus, ergens in de buurt van de camping. Wat later trekt Rena weer bij hem in. Het gezinnetje is weer herenigd, maar niet voor lang. Op 29 november 1968 maakt Fred kennis met de vijftienjarige Rose Letts. Het is liefde op het eerste gezicht.

GRUWELIJKE ROUTINE

Rosemary Letts, de dochter van een schizofrene vader en een depressieve moeder, ontdekt al snel dat ze zwanger is van Fred. Op haar 16de gaat ze met hem samenwonen in het huis op Midland Road. Terwijl Fred een gevangenisstraf uitzit voor allerlei kleine diefstallen, moet de labiele, wat achterlijke tiener instaan voor de opvoeding van Anna Marie en Charmaine. In 1970 wordt Heather geboren. De zorg voor drie kinderen en het voortdurende geldgebrek wordt Rose regelmatig te veel. In de zomer van ‘71 overleeft de kleine Charmaine een van haar woedeuitbarstingen niet. Fred begraaft het lijkje later onder de keukenvloer. De vingers, tenen en knieschijven bewaart hij echter. In augustus duikt Rena plots weer op. Als ze her en der navraag begint te doen naar Charmaine, moet ze dat met haar leven bekopen. Fred begraaft het in stukken gesneden lijk opnieuw zonder de vingers en de tenen.
Met Rena uit de weg settelen Fred en Rose zich in wat voor hen een aangename routine blijkt te zijn. Ze treden in januari 1972 in het huwelijk. In juli bevalt Rose van een tweede dochter die Mae West wordt gedoopt. Om hun groeiende gezinnetje onderdak te bieden (en omdat Rose een extra kamer nodig heeft waar ze zich kan prostitueren) besluit het echtpaar te verhuizen naar het huis in de Cromwellstraat. De kelder wordt door Fred omgebouwd tot zijn persoonlijke martelkamer. De achtjarige Anna Marie is de eerste die zich daar moet onderwerpen aan papa’s perverse lusten. Maar incest is niet het enige waar de Wests warm voor lopen.
In de jaren daarop, terwijl Rose bijna aan de lopende band kinderen op de wereld zet (ze krijgt er uiteindelijk acht en ze zijn niet allemaal van Fred!), begint zich een ander - even gruwelijk - patroon te ontvouwen. De Wests houden ervan jonge meisjes, weglopertjes vaak, mee te lokken naar hun huis met de belofte van onderdak of een job als kindermeisje. Eenmaal in hun klauwen worden de meisjes uitgekleed, vastgebonden, verkracht, gemarteld, gedood, in stukken gesneden en begraven. Minus de vingers, tenen en knieschijven, uiteraard. Fred staat erop zijn gruwelijke verzameling verder uit te bouwen.
Slechts één keer, helemaal in het begin, loopt het bijna mis. Eind 1972 nemen de Wests de 17-jarige Caroline Owens als kindermeisje in dienst. Als het meisje niet ingaat op hun seksuele avances en zelfs dreigt op te stappen, wordt ze door het echtpaar verkracht. Fred dreigt ermee haar te vermoorden als ze hem en Rose hun zin niet geeft. Caroline vertelt het verhaal aan haar moeder, die de politie verwittigt. De zaak komt voor in januari 1973. De rechter gelooft echter niet dat de Wests tot geweld in staat zijn en oordeelt dat Caroline een gewillige partner was. Fred en Rose komen er vanaf met een boete.

VINDINGRIJK GEMARTEL

Vanaf dan lijkt het allemaal een fluitje van een cent. Lynda Gough volgt Caroline op als kindermeisje en wordt enige tijd later vermoord en begraven in een put in de garage. In november ‘73 ontvoeren Fred en Rose de 15-jarige Carol Anna Cooper. Nadat ze zich uitgebreid met haar geamuseerd hebben, wordt het meisje vermoord, in stukken gesneden en begraven in het huis in de Cromwellstraat. Nauwelijks een maand later is universiteitsstudente Lucy Partington aan de beurt. Tussen april ‘74 en april ‘75 moeten ook Therese Siegenthaler (21), Shirley Hubbard (15) en Juanita Mott (1 hun ontmoeting met het duivelse echtpaar met hun leven bekopen.
Om hun hobby boeiend te houden, bedenken de Wests intussen steeds vindingrijker methodes om hun slachtoffers te martelen. Beiden zijn dol op bondage. Het hoofd van Shirley Hubbard wordt volledig ingepakt in kleefband. Het meisje kan nauwelijks ademen door het kleine buisje dat in haar neusgat werd gepropt. Juanita Mott wordt op bijzonder complexe wijze vastgesjord met meters waslijn. Haar lichaam wordt daarna opgehangen aan een van de plafondbalken in de kelder.
Een anonieme getuige, die in de rechtbankverslagen Miss A wordt genoemd, vertelt hoe de Wests haar in 1976 meenemen naar hun kelder. Ze wordt er verkracht door Fred, seksueel misbruikt door Rose en is getuige van de marteling van twee jonge meisjes. Een ervan is waarschijnlijk Anna Marie, nog steeds het geliefkoosde doelwit van het seksuele sadisme van haar ouders.
Anna Marie wordt in 1978 zwanger van haar vader. Het blijkt, gelukkig voor haar, om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te gaan die vroegtijdig moet worden beëindigd. De andere kinderen hebben slechts een vaag idee van wat er zich onder hun eigen dak afspeelt. Ze weten enkel dat Rose een hoer is en dat Anna Marie regelmatig verkracht wordt door hun vader. Wanneer het meisje gaat samenwonen met een vriendje, verplaatst Freds aandacht zich naar Heather en Mae.
Het klinkt ongelooflijk, maar gedurende al die jaren heeft Fred voortdurend de politie achter zich aan. Hij moet immers stelen als de raven om de verbouwingen aan zijn huis te kunnen blijven betalen. En hij moet blijven verbouwen om de bewijzen van zijn monsterlijke gewoonten onder dikke lagen beton te kunnen verbergen.
Eind 1979, na de moord op de 17-jarige Alison Chamber, lijkt het moorden op te houden. Het privékerkhof van de Wests wordt in ieder geval niet verder uitgebreid. Vermoed wordt echter dat Fred en Rose gewoon verder gaan met hun ontvoeringen en hun slachtoffers ergens anders begraven.
Heather West is het laatste bekende slachtoffer van het demonische echtpaar. Heather moet sterven omdat ze de muur van stilte doorbreekt. Ze vertelt een vriendin over de seksuele avances van haar vader en de voortdurende mishandelingen. Nadat ze hun dochter vermoord hebben, vertellen Fred en Rose de andere kinderen dat Heather van huis is weggelopen. Fred vraagt zijn oudste zoon Stephen hem te helpen bij het graven van een gat in de tuin. De veertienjarige tiener heeft er geen idee van dat hij het graf van zijn eigen zus aan het delven is…

AFSCHEID

Terwijl Fred na zijn arrestatie zijn uiterste best doet om alle schuld op zich te nemen, laat Rose haar echtgenoot vallen als een baksteen. Als hij haar in de rechtbank in de armen probeert te nemen, draait ze zich om. “Ik word ziek van hem”, zegt ze tegen de begeleidende agent.
De plotse afwijzing is teveel voor Fred. Op nieuwjaarsdag verhangt hij zich in zijn cel in de Winson Green-gevangenis in Birmingham. Twee weken eerder, op 13 december 1994, heeft hij Rose een laatste brief geschreven: “We zullen altijd verliefd op elkaar zijn. Jij zal altijd mevrouw West blijven, op de hele wereld. Dat is belangrijk voor mij en voor jou.”
Hoewel er geen rechtstreekse bewijzen zijn, gelooft de jury geen seconde in de onschuld van Rose. Het monster uit de Cromwellstraat zit momenteel een tienvoudige, levenslange gevangenisstraf uit.

Geert Huysman
(Uit de reeks “Monsters in mensengedaante”, enkele jaren geleden gepubliceerd in Zondagsblad, later overgenomen door Aktueel)